Verankerd aan haar rolstoel
verpakt in vaal gelooid vel
brengt zij de klok
in vergetelheid rond.

Flitsen van gisteren
teisteren
momenten vandaag
haar hersencellen als
flakkerende
kaarsjes in de wind.

Objectief beschouwend
is zij slechts
een glimp
van wie zij was;
een tand’loos wezen
met een scheefgezakt gezicht.

Op haar eigen eiland
blijft contact
beperkt
tot het vluchtige moment
waarop anderen
haar in beweging brengen.

Versluierd heden
beneveld verleden
onaantastbaar wachtend,
onvermijdelijk.