Verankerd aan haar rolstoel
verpakt in vaal gelooid vel
brengt zij de klok
in vergetelheid rond.

Flitsen van gisteren
teisteren
momenten vandaag
haar hersencellen als
flakkerende
kaarsjes in de wind.

Objectief beschouwend
is zij slechts
een glimp
van wie zij was;
een tand’loos wezen
met een scheefgezakt gezicht.

Op haar eigen eiland
blijft contact
beperkt
tot het vluchtige moment
waarop anderen
haar in beweging brengen.

Versluierd heden
beneveld verleden
onaantastbaar wachtend,
onvermijdelijk.

Ineengedoken
het hoofd verscholen
tussen
albasten knieën
de armen
als vleselijke ketens
daaromheengeslagen

zinneloosheid
van een naakt bestaan

zo’n zittend beeld
op de kille vloer van
onverwoestbaar linoleum

in een hoek
achter de scheurmatras

de plastic po,
een afgewikkelde
rol toiletpapier
een moment

huilend, schreeuwend
om de ander

wegzinkend in eigen
drek.

Haar wereld
is de mijne niet
probeer ik
haar te leren
kennen;

mijn wereld
is de hare niet
vraag ik
haar dit
zal ik haar wereld
gaan
miskennen,

dus stoor ik jou
gestoorde vrouw,
niet.

Krank
zinnig
dat
waan
zinnig
zo’n

krank
zinnig
waan
zinnig

woord
voor

zinnig

is.